اموى به جاى حكومت نيرومند اسلامى نبود . همانگونه كه گفته شد ، معاويه آنچه را براى مهيا ساختن زمينهء فكرى اجتماع و آماده نمودن شرايط براى رسيدن به آن هدفهاى پنهانى لازم بود ، در حكومت خود انجام داد از يك طرف اراذل و اوباش و افراد غير اصلى مانند زياد را در اختيار حكومت خود در آورد و به دست اين ناپاكان ، مردان آزادهء اجتماع و زبانهاى گوياى خلق مانند حجر بن عدى و ياران با وفاى او را از ميان برداشت و سپس با جعل احاديث و روايات ساختگى به وسيلهء راويان خدانشناس و مريدان سيم و زر كه روايات خود را به پيغمبر بزرگ و زبان وحى نسبت مىدادند و در مدح بنى اميه و عثمان و معاويه نقل مىكردند ، دلهاى مردم بىدرك و نادان را به نام دين به خود و خاندان بنى اميه خوشبين ساخت . آنگاه تمام قدرت و نيروى خويش را بسيج كرد تا على و خاندان او را نه تنها از آن عظمت و احترامى كه از نظر دينى در بين مسلمانان داشتند ساقط كند ، بلكه در صدد بر آمد ، آن بزرگوار و اهل بيت معصومش را دشمن و معاند اسلام ( ! ) جلوه دهد و سب و لعن نسبت به آن شخصيتهاى آسمانى را رايج سازد و متأسفانه به زودى هم توانست به اين مقصد پليد و شيطانى خود برسد . پس از آن ، در فكر جانشين براى خود افتاد تا حكومت اسلامى را به طور موروثى در خاندان بنى اميه حفظ كند . به فكر افتاد فرزند خلف خود را ( كه راستى هم خلف معاويه بود ) به ولايت‌عهدى منصوب نمايد و همان گونه كه ديديد توانست اين نيّت شوم را نيز با هزاران تهديد و تطميع و نيرنگ عملى سازد . اكنون ديگر پايان زندگى معاويه است ، در حالى كه بنى اميه به طور كامل بر اوضاع كشور مسلطند و تمام منابع قدرت را در اختيار دارند و اهل بيت وحى و تنزيل يعنى على و خاندان او عليهم السّلام سخت از نظر اجتماع مورد طعن و لعن و سب قرار دارند . افكار و عقايد اكثريت كاملا تحت رهبرى دستگاه تبليغاتى فرزند ابو سفيان است و مسير آنها به وسيلهء آن حكومت تعيين مىگردد . كار امت اسلامى به آنجا رسيد كه از نظر مذهبى و انسانى تا سر حد سقوط چند قدم بيشتر فاصله نداشت . موقعيت خاص و وحشت‌انگيزى كه ملت مسلمان از نظر معنوى در آن روز داشت ، از سخنان حضرت حسين عليه السّلام كه در منى ايراد فرمود - پس از آن كه معاويه از مسلمانان براى فرزند خود بيعت گرفت - به خوبى آشكار است . حضرت حسين عليه السّلام در آن هنگام كه به سفر حج رفته بود ، در منى بيش از هزاران تن از بنى هاشم و ديگر مردم را